درس اخلاق (۱۸۴)

معنویت؛ شاخصه اصلی یک عالم دینی

  • کد خبر : 1106597
  • منبع : اختصاصی ابنا
متن زیر بیانات اخلاقی دبیرکل مجمع جهانی اهل بیت(ع) با موضوع "معنویت؛ شاخصه اصلی یک عالم دینی" است که در ابتدای درس خارج فقه بیان کرده است.

خبرگزاری اهل بیت(ع) ـ ابنا / سرویس صفحات فرهنگی:

بیان "درس اخلاق" از سنت های ریشه دار حوزه های علمیه است که از دیرباز از سوی اساتید سطوح عالی انجام می شود. این اساتید یا به شکل مستقل و یا دقایقی از ابتدا یا انتهای دروس فقه و اصول خود، به بیان نکات اخلاقی برای تهذیب طلاب می پردازند.

متن زیر بیانات اخلاقی آیت الله «رضا رمضانی» دبیرکل مجمع جهانی اهل بیت(ع) با موضوع "معنویت؛ شاخصه اصلی یک عالم دینی" است که در ابتدای درس خارج فقه بیان کرده است:




"معنویت؛ شاخصه اصلی یک عالم دینی"

قال النبی صلی الله علیه و آله "النظر الی وجه العالم عبادۀ" (بحار الأنوار : ۱/۱۹۵/۱۴ )

از امام صادق علیه السلام درباره این روایت پیامبر(ص) سوال کردند که معنای آن چیست و به چه کسانی عالم گفته می شود؟ امام صادق(ع) فرمودند: "هو العالم الذی اذا نظرت الیه ذکرک الآخرۀ" عالم کسی است که اگر به او نظر کنی، شما را به یاد آخرت بیندازد. "و من کان خلاف ذلک فالنظر الیه فتنۀ" و اگر شما را به یاد آخرت نیندازد، نظر کردن به او فتنه است. (تنبيه الخواطر: 1/84). برای عالم دینی وجهه معنوی دارای اهمیت بسیاری است و اهمیت او صرفا در دانسته ها و محفوظات نیست. علم به تنهایی برای ایجاد معنویت کافی نیست. در غرب کسانی هستند که قرآن شناسند ولی هیچ اعتقادی به قرآن ندارند. با وجود اینکه بیش از چهل یا پنجاه سال در مورد قرآن مطالعه کرده اند اما عقیده ای به آن ندارند.

برخی افراد هستند که در مورد مقوله های دینی، کتاب های مفصلی می نویسند و به منابع هم زیاد مراجعه می کنند، برای نمونه گاهی با کتاب هایی مواجه می شویم به دو هزار منبع دینی و اسلامی ارجاع شده، ولی وقتی با نویسندگان این کتاب ها مواجه می شویم هیچ معنویتی در آن ها نیست. در برخی از کشور های غربی اساتیدی هستند که شاید متخصص ترین افراد در حوزه مطالعات تشیع باشند، تألیفاتشان در مقاطع مختلف در کل دنیا تدریس می شود، اما هیچ باور شیعی ندارند.

آنچه از یک عالم حوزوی مطالبه می شود، معنویت است. استادی داشتیم که وقتی از ایشان مطالبه موعظه و پند می کردیم، می گفت گاهی خودم فکر می کنم که ما 50 سال بحث خداشناسی را مطرح می کنیم ولی باوری که لازم است در زندگی ما باشد، حضوری که خدا باید در زندگی ما داشته باشد وجود ندارد. اگر در کنار علم، معنویت نباشد بزرگ ترین آفت است. چنین علمی یار نیست، بار است و این علم بزرگ ترین خطر و تهدید است. به ویژه اگر کسی سلاح علم دین و علم عرفان و اخلاق را به دست بگیرد، توانایی بیشتری برای ضربه زدن به دین دارد. علمی که موجب غرور و عجب شود، باعث گمراهی است و چنین شخصی بجای اینکه از محبوبش بگوید، همواره از خود تعریف می کند.

کسی که به واسطه علمی که دارد، مبلّغ و مروّج آیین الهی و دین نباشد، این علم و دانش بار، و نه یار خواهد شد. چنین علمی چه بسا موجب گمراهی است. اگر ثمره ی علم تکبر و نخوت و خودبینی و مانند اینها است، پس همان بهتر که نباشد. وقتی مردم یک عالم دینی را ببینند که کار او سویه الهی ندارد و اعمال و رفتارش رنگ خدایی نگرفته، از او دور می شوند. عالمان دینی هر رنگی که داشته باشند الهی یا غیر الهی، اطرافیانشان نیز همانگونه خواهند شد.

این روایت خیلی مهم است که پیامبر(ص) می فرماید نظر کردن به وجه عالم عبادت است و امام صادق علیه السلام این روایت را تفسیر می کند و می فرماید؛ منظور عالمی است که وقتی نظر به او می کنی آخرت را به یاد تو آورد. پس هر عالم و هر اصطلاح دان، منظور روایت پیامبر(ص) نیست؛ بلکه مراد عالمی است که باورمند باشد. حرف او شما را یاد آخرت و خدا بیندازد و به شما آرامش دهد. "و من کان خلاف ذلک فالنظر الیه فتنۀ" از خداوند می خواهیم که به همه ما لطف کند و ما را از هوی و هوس و از قید و بند نفسانی نجات دهد.

..............................
پایان پیام/ 167


نظر خود را ارسال کنید

پست الکترونیکی شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای ضروری با * علامت خورده اند

*

All Content by AhlulBayt (a.s.) News Agency - ABNA is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License

-->